Call us on  +31 6 81 90 61 72

Home » Volkert de Villeneuve

Volkert de Villeneuve

volkert1

Prof. Jonkheer Volkert Huibert de Villeneuve
Tjandi, 3/09/1921 – Rotterdam, 25/01/2017
Emeritus Hoogleraar kindercardiologie
aan de Erasmus Universiteit Rotterdam
Erekapittellid van de Johanniter Orde in Nederland
Officier in de Orde van Oranje-Nassau

L’Eglise wallonne de Rotterdam est dans la tristesse suite au décès de Monsieur V. de Villeneuve survenu le 25 janvier dernier. Avec son épouse et sa famille,  nous partageons la tristesse dans l’affection et la reconnaissance. Nous pouvons rendre grâce au Seigneur pour tout ce que nous avons reçu à travers la vie de ce grand fidèle de l’Eglise. Le 31 janvier, famille, amis et membres de l’église wallonne à Rotterdam étions nombreux à rendre un dernier hommage à Monsieur de Villeneuve.

Allocution de Monsieur J. Verkoren, président du consistoire

Lieve familie en vrienden van Volkert, de tijd van afscheid is ook een tijd van terugblik.
Namens de leden en kerkenraad van de Waalse Kerk wil ik graag de bijzondere band, die Volkert al bijna 60 jaar had met de kerk als kerkbestuurder memoreren. Misschien was hij zelfs nog eerder betrokken bij onze kerk. Zelf heb ik met hem al 50 jaar mogen samenwerken als lid van de kerkenraad. Onvergetelijk!

Het is al lang geleden, dat we ons gezamenlijk hebben ingespannen om de Waalse School in Rotterdam te besturen en de traditie van de Franse taal op de school in stand te houden. De kinderen van de familie De Villeneuve hebben dit nog zelf mee mogen maken. Het was later na een fusie onze eer te na om de naam Waalse School te mogen handhaven.

De Waalse tradities hebben bij Volkert altijd hoog in het vaandel gestaan. Zo zelfs, dat hij het prachtige aanbod heeft gedaan om voor een jubileum van het 400-jarig bestaan van de Waalse Kerk in Rotterdam een tweetalig boek te schrijven en samen te stellen, waarbij hij vele uren bij het Stadsarchief doorbracht om gegevens te verzamelen en verder relevante literatuur te raadplegen, die in de afgelopen eeuwen over de Walen is geschreven. Wel bijzonder is een lange lijst van ouderlingen en diakenen vanaf 1600,  waarbij natuurlijk het jaar van toetreding in 1960 staat, maar vanzelfsprekend geen beëindiging is vermeld.

Zijn grote betrokkenheid is juist datgene, wat ik hier graag wil benadrukken. Volkert heeft zich met hart en ziel toegewijd aan onze Waalse gemeente. Het voorzitterschap heeft hij vele jaren met grote inzet bekleed. Hij was te allen tijde bereid om iedereen met raad en daad bij te staan. Niet alleen in onze eigen gemeente, maar ook daarbuiten in functies bij Waalse organen. Tot op zeer respectabele leeftijd heeft hij onze kerkenraadsvergaderingen geleid. We hebben allen veel baat gehad bij zijn weloverwogen en bedachtzame visie, vooral in een moeilijke periode, dat er sprake was van een dalend ledenbestand en de belangstelling voor de Franse  taal sterk verminderde.

Wij bewaren aan hem goede herinneringen in dankbaarheid en grote waardering, wat hij als vriend en trouw lid van de Waalse Kerk voor ons heeft betekend.
Volkert, deze woorden wil ik nu beëindigen met de traditionele tekst in de inscriptie die wij in onze kerk altijd in ere zullen houden: PAIX VOUS SOIT.

volkert2

« Je lève les yeux vers les montagnes…D’où me viendra le secours ?
Le secours me vient de l’Eternel, qui a fait les cieux et la terre. » Psaume 121

Le pasteur M. Badry a lu et médité le Psaume 121 :

Ik hef mijn ogen op naar de bergen..

Deze woorden doen ons denken aan de liefde die Volkert had voor de bergen.  Wandelen  in de schaduw van de toppen, even uitrusten op een rots om op adem te komen, het was een passie die hij met u allen heeft gedeeld.

In de bergen worden we op onszelf teruggeworpen. Met wijsheid en pedagogie worden we op onze plaats gezet. We kunnen soms naar de bergen gaan om onszelf te ontdekken. wie zijn we? wat zijn we waard?

In de bergen, broeders en zusters, hebben we een ontmoeting met onze waarheid, wie zijn we, wat zal er van ons worden?; wat voor bestaan leiden wij? Wat is de zin van ons bestaan?

Deze zelfde vragen had de pelgrim die vroeger naar Jeruzalem reisde. Welk geloof hij ook belijdt, welke plaatsbestemming hij ook heeft, hij kan de wezenlijke vragen van het leven  niet vermijden.

Godsdienst, geloof, spiritualiteit; zij kunnen er niet voor zorgen dat we om deze vragen heen kunnen.

De bergen zijn de bergen van onze vragen, van onze angsten, van ons vrezen. Wij moeten om ze heen  lopen, om te kijken wat daarachter is, om te zien waar onze hulp vandaan komt.

Ik hef mijn ogen op naar de bergen, vanwaar zal mijn hulp komen?

Wanneer ik deze psalm lees en aan onze dierbare Volkert denk, zou ik denken dat mijn hulp ten eerste komt van de mensen om ons heen: familie, vrienden, mensen uit de kerk, collega’s.

Liefhebbers van de bergen zullen u zeggen hoe belangrijk een goede compagnon, een partner  is, dit is soms cruciaal.

Wij kennen allemaal  Volkerts kwaliteit om mensen samen te brengen en vrede te stichten. In het kerkeraadsgebed zei hij altijd: dat onze gezamelijke inspanningen, o vader, mogen zorgen voor een broederlijk huis voor allen die U zoeken. Het idee van een broederlijk huis was belangrijk voor hem.

Ik hef mijn ogen op naar de bergen..

Ten tweede komt onze hulp van de Heer, hij die waakt, die de wacht houdt en die helpt. De hulp waarover hier gesproken wordt is tastbaar, concreet en vitaal. Het is geen theoretische of dogmatische voorstelling van de hulp van de Heer. Het bijna naieve vertrouwen van de psalmist is opvallend.

Ja, dit vertrouwen is naïef, maar tegelijkertijd ook niet! Met Luther zou ik willen zeggen:  ‘Mijn kind, als je de Heer wil vertrouwen, beklim dan geen bergen, probeer geen wonderen te verichten, ga eenvoudigweg naar de kribbe, ga naar Bethlehem.

De relatie met de Heer kan ons optillen, wanneer wij haar kunnen beleven in de dagelijkse dingen van ons leven. Met onze  mooie kanten maar ook onze donkere kanten, in onze vaste overtuigingen, maar ook in onze twijfels en tegenstrijdigheden.

Onze relatie met de Heer kan ons optillen juist wanneer we onze zwakheden kunnen overdenken en accepteren, en kunnen  gebruiken als evenzoveel mogelijkheden om lief te hebben, te vergeven, of om vergeving te vragen.

 Net als een berg, dragen wij hoogten en diepten in ons, vlakke  en steile stukken. Wij zijn niet het een of het ander, wij zijn beiden tegelijk, en de Heer heeft ons lief zoals we zijn.

Ik hef mijn ogen op naar de bergen. Ik zie welk pad er achter me ligt, en wat er nog voor me ligt, en ik stel mijn vertrouwen volledig in hem die met me meeloopt, en mij bij de  hand houdt.

Beste Familie, broeders en zusters, wij hebben het vertrouwen dat Volkert zijn wandeling aan de andere kant van de berg voltooit, in rust en vrede. Paix te soit!